ADHD – wielki problem małego człowieka
16-03-2017

 
© Cheryl Casey - Fotolia.comCiągle biega, skacze po meblach, nie potrafi wysiedzieć na lekcji i skupić się na wykonaniu najprostszej czynności. Często bywa agresywne, nie potrafi dogadać się z rówieśnikami, jest impulsywne i bardzo wrażliwe. Dziecko z ADHD. Jak rozpoznać to zaburzenie? Jak pomóc dziecku i… samemu sobie?

 
Co to jest ADHD?

ADHD to zespół nadpobudliwości psychoruchowej połączonej z zaburzeniami koncentracji. Dotyczy ok. 6% dzieci, częściej chłopców, niż dziewczynek, a jego objawy pojawiają się u dziecka mniej więcej w okolicy 5 roku życia.
Przyczyny powstawania ADHD nie są do końca znane, ale za głównego winowajcę uważane są geny. Niestety, dzieci mogą odziedziczyć tę chorobę nie tylko po rodzicach, ale także po dziadku, babci czy nawet wujku.


ADHD czy nadpobudliwość?

Objawami ADHD są:
- nadruchliwość; dziecko nie potrafi wysiedzieć bez ruchu, stale się wierci, macha nogami,
- impulsywność, płaczliwość, niecierpliwość, nadmierna wrażliwość, bardzo mała odporność na porażki,
- zaburzenia koncentracji uwagi; dziecko ma trudności z dokończeniem jakiejkolwiek czynności, rozwiązaniem zadania, jest rozkojarzone, często zamyślone.
O tym, że dziecko ma ADHD świadczy występowanie tych objawów (niekoniecznie wszystkich naraz) regularnie, przynajmniej przez pół roku. Rodzice czasem obawiają się, że ich pociecha ma ADHD, bo np. źle znosi porażki szkolne, albo ciągle ją „nosi” i nie może usiedzieć na miejscu. Takie zachowanie dzieci są tymczasem zupełnie normalne – dzieci bardzo ambitne bardzo przeżywają każdą słabszą ocenę, a po kilku godzinach siedzenia w szkolnej ławce czy przed telewizorem młody organizm będzie domagał się odpowiedniej dawki ruchu, stąd też potrzeba „wybiegania się” i nadmierna – ale tylko w oczach dorosłych – aktywność. Dziecko z ADHD stale jest nadruchliwe, a jego zachowanie przysparza i jemu, i jego rodzicom wielu problemów.
Pocieszającym dla rodziców dzieci cierpiących na ADHD może być fakt, że są one bardzo zdolne, inteligentne, kreatywne, wrażliwe i wyrastają na wspaniałych ludzi. Dowodem na to mogą być chociażby Albert Einstein, Pablo Picasso czy Winston Churchill – wszyscy oni w dzieciństwie cierpieli na tę chorobę.
[pagebreak]

Gdzie szukać pomocy?

Jeśli zauważyłaś u swojego dziecka objawy mogące sugerować wystąpienie u niego ADHD musisz skonsultować się z psychologiem lub psychiatrą dziecięcym. Tylko oni po przeprowadzeniu odpowiednich badań i testów mogą stwierdzić jednoznacznie, czy to rzeczywiście ADHD czy może tylko „zwykła” nadpobudliwość. W większych miastach działają stowarzyszenia i fundacje pomagające dzieciom z ADHD (i ich rodzicom), w mniejszych ratunku należy szukać w poradniach psychologiczno – pedagogicznych.
Zarówno dziecko, jak i jego opiekunowie powinni uczestniczyć w specjalnych zajęciach, na których nauczą się, jak żyć z tą chorobą i jak radzić sobie z jej objawami. Pomocy i wsparcia warto także poszukać w Internecie – tutaj znajdziemy liczne fora i strony poświęcone ADHD.
Większość dzieci z ADHD ma ogromne problemy w szkole – chorobie tej bowiem towarzyszą często takie zaburzenia jak dysgrafia, dysleksja czy dyskalkulia. Jeśli dodamy do tego typowe objawy choroby czyli nadruchliwość, zaburzenia koncentracji, problemy w kontaktach z rówieśnikami, agresywne zachowanie, pojawia nam się obraz ucznia trudnego i sprawiającego olbrzymie kłopoty wychowawcze. Z tego też powodu dzieci z ADHD często mają nauczanie indywidualne – w polskich szkołach, w 30 – osobowych klasach, nie ma odpowiednich warunków do zajęcia się dzieckiem z takim problemem.
Nauczanie dziecka z ADHD w normalnej szkole nie jest na pewno zadaniem łatwym, ale też nie niemożliwym, wymaga jednak sporo samozaparcia i współpracy rodziców i szkoły. Nauczyciele muszą wiedzieć, jak radzić sobie z tego typu zaburzeniem, umieć odpowiednio zareagować, a jednocześnie nie zaniedbywać pozostałych dzieci.
[pagebreak]

Zadania domowe dla rodziców

Posiadanie dziecka z ADHD wymaga od jego rodziców zastosowania pewnych zasad. Oto najważniejsze z nich:
- planowanie dnia; dziecku, któremu tak trudno skupić się na najprostszej nawet czynności czas przecieka przez palce, stąd m. in. pojawiające się problemy w nauce; możesz mu pomóc - opracowując szczegółowy rozkład dnia, który nie tylko pomoże dziecku „opanować” czas, ale także uspokoi je i wyciszy,
- wydawaj dziecku krótkie, konkretne i szczegółowe polecenia dotyczące tego, co ma zrobić,
- wspólnie dbajcie o porządek w pokoju dziecka; na wierzchu powinny leżeć tylko rzeczy konieczne i potrzebne w danej chwili, zbyt duża ilość przedmiotów rozprasza i utrudnia koncentrację,
- stwórz system kar i nagród; musi być przejrzysty i jasny, a co najważniejsze - konsekwentnie stosowany,
- nie mów do dziecka podniesionym głosem, nie bądź agresywna i napastliwa (to zawsze wywoła u niego agresję), jak najczęściej chwal – dzieci z ADHD mają zwykle obniżoną samoocenę i łatwo popadają w depresję,
- stosujcie ćwiczenia relaksacyjne (np. przy muzyce) – to pomoże nie tylko dziecku, ale również tobie; życie z „ADHD – owcem” wymaga bowiem cierpliwości i zachowania zimnej krwi w bardzo wielu stresujących sytuacjach.


Ostateczność – leczenie farmakologiczne

Jeżeli terapia psychologiczna u dziecka z ADHD nie daje żadnych rezultatów, konieczne staje się podawanie mu leków. Czasem nasilenie objawów u dziecka, które trafia na leczenie jest tak duże, że konieczne staje się podawanie mu leków jeszcze przed podjęciem terapii psychologicznej.
Niestety, w Polsce nowoczesne leki przeznaczone do leczenia ADHD nie są refundowane, więc dzieci, których rodzice nie mogą pozwolić sobie na wydanie miesięcznie kilkuset złotych na leczenie, leczone są refundowanymi lekami antydepresyjnymi i przeciwpadaczkowymi.
 

Autor:()
Źródło:()

Wydrukowano ze strony http://www.dziecko.kobiety.net.pl/73,0,ADHD-8211-wielki-problem-malego-czlowieka,640.html

Copyright © Com-Media 2006